Pobieranie zdjęć i znak wodny

• –Pobierz wszystkie — cała galeria jako jeden ZIP.
• –Pobierz „Nazwa folderu” — jeśli galeria ma foldery, klient może pobrać tylko jeden z nich.
• –Pobierz zdjęcie — pojedynczy plik, z widoku powiększonego zdjęcia.

ZIP pakujemy w locie, więc przy dużym weselu pobieranie rusza od razu, ale trwa kilka minut. Klient widzi prośbę, żeby nie zamykać karty. Każde pobranie trafia do zakładki Historia razem z nazwą pliku. Gdy klient mówi „niczego nie dostałem”, masz odpowiedź, a nie przeczucie.

W Ustawieniach wybierasz, co dostaje klient:

• –Pełna rozdzielczość — pliki dokładnie takie, jakie wgrałeś. Do druku i archiwum.
• –Do internetu — zmniejszone JPEG-i. Wystarczą na telefon, Instagram i ekran. Pełna rozdzielczość zostaje u Ciebie, np. gdy sprzedajesz odbitki.

Możesz też całkiem wyłączyć pobieranie. Przydaje się przy galerii do wyboru: klient ogląda podglądy, ale nie ściągnie plików przed obróbką.

Znak wodny nakładamy po skosie na miniatury i podglądy. Nigdy nie trafia na oryginał. Domyślnie to nazwa Twojej pracowni, ale możesz wpisać własny tekst. Zmiana tekstu przetwarza podglądy od nowa, więc przez chwilę możesz widzieć stare.

Zrzutu ekranu nie da się zablokować w żadnej przeglądarce. Strona, która obiecuje, że to potrafi, mija się z prawdą. Znak wodny nie powstrzyma zrzutu, ale sprawi, że taki zrzut będzie bezużyteczny.

Jest jedno połączenie ustawień, przy którym pobieranie wyłącza się samo: znak wodny + rozmiar do internetu. Plik do internetu to ten sam podgląd, który klient ogląda w galerii — z wypalonym znakiem. Nie chcemy oddawać go jako gotowego zdjęcia, bo klient wrzuciłby na Instagram kadr z napisem na środku.

Panel ostrzega o tym w zakładce Ustawienia. Wyjście jest jedno z dwóch:

• –wyłącz znak wodny, gdy oddajesz gotowy materiał,
• –albo zostaw znak i ustaw pełną rozdzielczość — oryginał znaku nie ma.